Można powiedzieć, że ręce człowieka – to jego organizm, tylko w ograniczonej formie. Na dłoni są biologicznie aktywne punkty, które są odpowiedzialne za przednią część ciała, a z tyłu przez tylną. Co to jest biologicznie aktywny punkt ręce? Punktów na rękach wiele, wszystkie one umieszczone od siebie w pewnej odległości. Na zewnętrznej stronie dłoni, między kciukiem a palcem wskazującym, znajduje się punkt akupresurowy JG4. Łatwo go znaleźć: wystarczy przycisnąć kciuk do podstawy palca wskazującego: poszukiwany punkt znajduje się w najwyższym miejscu wybrzuszenia powstałego na dłoni. Uciskaj ten punkt przez 30 sekund, a zyskasz spokój i Zespół policystycznych jajników – diagnoza i leczenie. Według najnowszych kryteriów rotterdamskich, aby rozpoznać PCOS u dorosłych kobiet należy stwierdzić obecność dwóch z trzech objawów, do których zalicza się: Całkowity brak lub rzadsze występowanie owulacji; Biochemiczne lub/i kliniczne oznaki hiperandrogenizmu; Punkty akupunktury na wzmocnienie Qi. Szkoła Akupunktury Tradycyjnej w Bydgoszczy. Niedoczynność tarczycy, objawiająca się ogólnym osłabieniem, bladą cerą, bladym językiem, słabym pulsem, poceniem się i letargiem, w Tradycyjnej Medycynie Chińskiej związana jest z niedoborami energii Qi Śledziony, Nerek oraz Wątroby, a także z Ale jeśli spojrzysz na statystyki żywych urodzeń dla większości klinik płodności, zobaczysz, że są one niewiarygodnie niskie. A jak to się ma do refleksologii? Stowarzyszenie Association of Reproductive Reflexology przeprowadziło niedawno badanie, w którym wzięło udział 180 osób korzystających z leczenia refleksologicznego. Jajniki kończą się formowaniem małe cysty lub pęcherzykiSą łagodne, to znaczy nie są rakotwórcze, powodują jedynie zaburzenia równowagi zapalnej w tkankach, wywołują inne objawy . Witam! Niestety nie sprecyzowała Pani jaką punkcję konkretnie ma Pani na myśli a od tego zależy odpowiedź na zadane pytanie. Sugeruję zatem, by wszystkie nurtujące Panią wątpliwości rozwiał lekarz prowadzący leczenie. Nieregularne miesiączki, przetłuszczająca się cera, bezskuteczna walka z trądzikiem i nadmiernym owłosieniem, przybieranie na wadze z niewyjaśnionych przyczyn… To mogą być oznaki zespołu policystycznych jajników (PCOS). Jednym z niepożądanych jego skutków jest także niepłodność. Istota problemuZespół policystycznych jajników (PCOS – Polycystic Ovary Syndrome), zwany również zespołem wielotorbielowatych jajników, drobnotorbielkowatych jajników lub zespołem Steina-Leventhala, jest schorzeniem występującym u 4-6% kobiet w wieku rozrodczym. W 73% przypadków stanowi najczęstszą przyczynę niepłodności z brakiem owulacji. PSOC charakteryzuje się ponadto zaburzeniami miesiączkowania, otyłością, hirsutyzmem i hiperandrogenizmem. [1] Naukowe badania występowania PCOS wykazały ich podłoże genetyczne – 50% matek i sióstr w rodzinie może posiadać to zaburzenie. Istotą schorzenia jest destrukcja tkanki jajnika przez dużą liczbę drobnych, niedojrzałych pęcherzyków Graafa, których rozwój został zatrzymany przed uwolnieniem komórki jajowej. Wszystko to sprawia, że nie powstaje ciałko żółte, pęcherzyk zanika i tworzy się torbiel. Konsekwencją długotrwałego braku owulacji jest nadmierna produkcja hormonów płciowych męskich oraz zaburzenia miesiączkowania – mówi dr n. med. Jacek Tomaszewski. RozpoznanieLekarz, celem rozpoznania PCOS, powinien zwrócić uwagę na objawy kliniczne, wykonać badania hormonalne, USG jajników, dokonać oceny makroskopowej jajników w laparoskopii oraz badania histopatologicznego jajników. Najczęściej występującym objawem PCOS, u niemalże 90% kobiet, są zaburzenia cyklu miesiączkowego, objawiające się skąpym bądź wtórnym brakiem miesiączki. Pierwotny brak miesiączki występuje u 3-5% pacjentek. Zmiany hormonalne związane z PCOS, takie jak niski poziom FSH, wysokie stężenie LH i androgenów powodują dysregulację cykli owulacyjnych, co może wywoływać trudności z zajściem w ciążę. Na skórze uwidacznia się trądzik, łojotok i rozmaite zmiany barwnikowe w postaci ciemnych plam. Hiperandrogenizm objawia się występowaniem nieprawidłowego owłosienia u kobiet (hirsutyzm) w następujących miejscach: górna warga ust, broda, bokobrody, podbródek i szyja, brodawki sutkowe, mostek, kresa biała, górna część ramienia, paliczki środkowe rąk, okolica krzyżowo-lędźwiowa, krocze. Z hiperandrogenizmem mogą wiązać się zmiany łojotokowe (trądzik, wykwity skórne), łysienie typu męskiego, obniżony tembr głosu, zmiana sylwetki ciała, przerost łechtaczki i warg sromowych. Interwencje chirurgiczne spowodowane rozpoznaniem guza jajnika to jedne z najczęściej wykonywanych operacji ginekologicznych. Niejednokrotnie są to interwencje niepotrzebne, dlatego warto zwrócić uwagę na zalecane metody diagnostyczne i terapeutyczne dotyczące niezłośliwych nowotworów jajnika. W przypadku zmian o charakterze złośliwym istotne jest, by pacjentka jak najwcześniej trafiła pod opiekę ginekologa onkologa w celu określenia chirurgicznego stopnia zaawansowania nowotworu i doboru odpowiedniej terapii adiuwantowej. Dlatego różnicowanie niezłośliwych guzów i raka jajnika jest tak bardzo istotne, ale niejednokrotnie sprawia kłopoty w codziennej praktyce. W artykule przedstawiono obowiązujące zasady postępowania w oparciu o wytyczne polskie i międzynarodowe. Nowotwory jajnika według klasyfikacji Światowej Organizacji Zdrowia (ang. World Health Organization – WHO) dzieli się na nowotwory nabłonkowe i nienabłonkowe [1]. Najczęściej (65–75%) występują nowotwory wywodzące się z nabłonka powierzchniowego i jego podścieliska, wśród których wyróżnia się nowotwory:POLECAMY surowicze, śluzowe, endometrioidalne, jasnokomórkowe, z nabłonka przejściowego. Wszystkie wyżej wymienione nowotwory mogą występować jako guzy łagodne o granicznej złośliwości i złośliwe. Wśród nowotworów nienabłonkowych można wyróżnić nowotwory: ze sznurów płciowych i podścieliska, germinalne, mieszane, niesklasyfikowane, przerzutowe, niewystępujące typowo w jajniku. Łagodne guzy jajnika najczęściej są bezobjawowe. Objawy mało specyficzne, ale sugerujące obecność raka jajnika, to: ból i napięcie w obrębie jamy brzusznej, częste oddawanie moczu, krwawienie pomenopauzalne, utrata apetytu, spadek masy ciała, wyniszczenie, krwawienie z odbytnicy, wzdęcia. Diagnostyka Guzy jajnika rozpoznaje się podczas badania ginekologicznego i ultrasonograficznego (USG). Już podczas badania dwuręcznego można ocenić wielkość, położenie i strukturę zmian w przydatkach. Pomocne może być również wykonanie badania per rectum. Konieczne jest dokładne zebranie wywiadu w kierunku chorób nowotworowych występujących w rodzinie, szczególnie nowotworów jajnika, sutka czy przewodu pokarmowego i ewentualne poszerzenie diagnostyki w kierunku dziedzicznych zespołów nowotworów. Diagnostyka obrazowa Badanie USG jest standardem w obrazowaniu przedoperacyjnym guzów jajnika. Często niezbędne jest połączenie badania wykonywanego przez pochwę z badaniem przez powłoki brzuszne, szczególnie w przypadku guzów o dużych wymiarach. Zaleca się wykonywanie badania USG po miesiączce. Ocena endometrium jest przydatna w przypadku nowotworów wydzielających estrogeny. Prawidłowo wykonane badanie USG pozwala z dużym prawdopodobieństwem ustalić wstępne rozpoznanie, a nawet zasugerować typ histologiczny guza. Uzupełnienie badania o zastosowanie techniki 3D Power Doppler pozwala lepiej zrozumieć morfologię jajnika poprzez dodatkową ocenę unaczynienia wewnątrz guza. Zastosowanie obrazowania kolorowym Dopplerem umożliwia identyfikację przepływu krwi różnicującego złośliwy i niezłośliwy charakter guza. W przypadku zmian łagodnych obserwuje się przepływ obwodowy, zaś centralny przebieg naczyń uwidacznia się w przypadku guzów złośliwych. Połączenie USG z badaniem tomografem komputerowym (TK), rezonansem magnetycznym (RM) i pozytonową tomografią emisyjną (ang. positron emission tomography – PET) umożliwia dokładniejsze różnicowanie guzów jajnika. Cechami sugerującymi zmianę o charakterze złośliwym jest zaobserwowanie podczas badania USG guza o charakterze lito-torbielowatym, często z przegrodami, towarzyszącym wodobrzuszem i przerzutami do otrzewnej [2]. Ultrasonograficzne cechy raka jajnika [3]: lity element – guzek lub wyrośla brodawkowate, przegrody grubości > 2–3 mm, wodobrzusze, obecność przerzutów do otrzewnej, powiększone węzły chłonne. Guzy przydatków według International Ovarian Tumor Analisys (IOTA) dzieli się na [4]: jednokomorowe, całkowicie torbielowate bez przegród, wielokomorowe, całkowicie torbielowate, jednokomorowe, torbielowate z elementami litymi, wielokomorowe, torbielowate z elementami litymi, lite (elementy lite stanowią > 80% przekroju guza). International Ovarian Tumor Analisys przedstawia również proste reguły w różnicowaniu guzów jajnika: ultrasonograficzne cechy guza niezłośliwego (B – benign): B1 – jednokomorowa zmiana, B2 – obecność elementów litych w obrębie guza o średnicy 100 mm, M5 – obfite unaczynienie zmiany (KOLOR IOTA 4). Cecha KOLOR według IOTA: Brak naczyń w guzie w obrazie Power Doppler. 1 lub 2 naczynia widoczne w polu obrazowania części litej lub przegrody. Średnie unaczynienie zmiany, > 2 naczyń. Bardzo silne unaczynienie guza w całym polu obrazowania zmiany litej lub przegród. Ultrasonograficzne proste reguły według IOTA (IOTA simple rules): Co najmniej 1 cecha M i brak cechy B – guz klasyfikowany jako złośliwy. Co najmniej 1 cecha B i brak cechy M – guz klasyfikowany jako niezłośliwy. Brak cechy M i B lub równocześnie obecne cechy M i B – guz niesklasyfikowany. Prawdopodobieństwo wystąpienia zmiany o charakterze złośliwym można oszacować, posługując się systemem GI-RADS zaproponowanym przez Alcazara (tab. 1) [4]. Badania laboratoryjne Oznaczenie stężenia antygenu CA125 w surowicy krwi jest powszechnie stosowane w różnicowaniu guzów jajnika o charakterze łagodnym i złośliwym, ma ona jednak wiele ograniczeń. Nawet w 50% przypadków wczesnego raka jajnika [stopień I wg Międzynarodowej Federacji Ginekologów i Położników (fr. Fédération internationale de gynécologie et d’obstétrique – FIGO)] stężenie tego markera może być prawidłowe, dając wynik fałszywie negatywny [4]. Podwyższony poziom antygenu CA125 może występować w przypadku endometriozy, stanów zapalnych miednicy mniejszej, mięśniaków, zapalenia uchyłków, nieswoistych zapaleń jelit czy niewydolności wątroby [3]. Brytyjskie Królewskie Kolegium Ginekologów i Położników (ang. Royal College of Obstetricians and Gynaecologists – RCOG) zaleca [4]: Oznaczenie antygenu CA125 nie jest konieczne, jeśli w obrazie USG jednoznacznie rozpoznano torbiel prostą. Jeżeli stężenie CA125 jest podwyższone, ale 200 IU/ml zalecana jest konsultacja w ośrodku specjalizującym się w onkologii ginekologicznej. Ocena prawdopodobieństwa obecności zmiany złośliwej ma kluczowe znaczenie w diagnostyce guzów jajnika. Można posługiwać się w tym celu indeksem ryzyka raka jajnika (ang. risk of malignancy index – RMI) [3]: Wskaźnik RMI = U × M × CA125 Wartość stężenia CA125 wyrażona w U/ml. Wartość U obliczamy przyznając punkty za poszczególne cechy stwierdzone podczas badania ultrasonograficznego: torbiel wielokomorową, elementy lite, obecność wszczepów/przerzutów, wodobrzusze, zmiany obustronne. U = 0 – gdy brak w/w cechy U = 1 – gdy stwierdzono 1 cechę U = 3 – gdy stwierdzono, co najmniej 2 cechy Wartość M to stan menopauzalny: M = 1 - pacjentka przed menopauzą M = 3 - pacjentka po menopauzie (brak miesiączki od ponad roku; kobiety po 50 roku życia, poddane histerektomii) Ostatnio coraz częściej lekarze posługują się algorytmem ROMA (ang. risk of ovarian malignancy algorithm), kwalifikując pacjentkę do grupy obciążonej dużym bądź małym ryzykiem nowotworu złośliwego jajnika. W algorytmie ROMA należy sugerować się stanem menopauzalnym, poziomem CA125 oraz HE4 [5]: ≥ 11,4% wysokie ryzyko przed menopauzą, ≥ 29,9% wysokie ryzyko po menopauzie. W przypadku testu OVA 1 ocenianych jest 5 markerów biologicznych: transtyretyna, apolipoproteina A1, mikroglobulina β2, transferryna i CA125. O podwyższonym ryzyku zmiany o charakterze złośliwym świadczy otrzymanie > 5 punktów przed menopauzą i co najmniej 4,4 punktu po menopauzie [5]. U kobiet poniżej 40. roku życia zaleca się również oznaczenie AFP, LDH, inhibiny i βhCG w celu wykluczenia guzów germinalnych (tab. 3) [7]. Zaleca się też oznaczenie innych markerów w przypadku podejrzenia nowotworu przerzutowego (tab. 4). Tab. 1. Prawdopodobieńastwo wystąpienia zmiany o charakterze złośliwym według systemu GI-RADS [4] Kategoria GI-RADS Prawdopodobieństwo zmiany o charakterze złośliwym Cechy obrazu USG 1 zdecydowanie łagodna 0% brak podejrzanych zmian, normalne jajniki, brak guza 2 bardzo prawdopodobnie łagodna 20% co najmniej 3 podejrzane cechy w obrazie guza Tab. 2 torbiel wielokomorowa elementy lite U = 0 – gdy brak wspomnianej cechy obecność wszczepów/przerzutów U = 1 – gdy stwierdzono 1 cechę wodobrzusze U = 3 – gdy stwierdzono co najmniej 2 cechy zmiany obustronne M – stan menopauzalny M = 1 pacjentka przed menopauzą M = 3 pacjentka po menopauzie (brak miesiączki od ponad roku; kobiety po 50. roku życia, poddane histerektomii) Tab. 3. Markery guzów germinalnych Marker Nazwa nowotworu AFP nowotwór pęcherzyka żółtkowego LDH rozrodczak Inhibina nowotwór z komórek warstwy ziarnistej βhCG nabłoniak kosmówkowy Tab. 4. Markery nowotworów przerzutowych Marker Nazwa nowotworu CEA nowotwór jelita grubego CA 19-9 nowotwór jelita grubego lub trzustki CA 153 nowotwór piersi Postępowanie u kobiet przed menopauzą z rozpoznanym guzem jajnika Poniżej przedstawiono rekomendacje Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego (PTG) dotyczące postępowania w guzach niezłośliwych i raku jajnika. Guzy mniejsze niż 6 cm U kobiet miesiączkujących rozpoznanie guza jajnika torbielowatego mniejszego w największym wymiarze niż 6 cm może być związane z czynnością hormonalną w cyklu miesiączkowym. Aby zróżnicować torbiele czynnościowe od guzów jajnika, należy powtórzyć badanie ginekologiczne i USG w następnym cyklu miesiączkowym. Utrzymywanie się lub jego wzrost w kolejnym badaniu jest wskazaniem do operacyjnego jego usunięcia. Małe guzy jajnika bez ultrasonograficznych cech procesu złośliwego można operować laparoskopowo, o ile operator w czasie zabiegu potrafi zachować zasady aseptyki onkologicznej i chora podpisała zgodę na rozszerzenie zabiegu do laparotomii oraz wykonanie odpowiedniego protokołu operacji w przypadku śródoperacyjnego rozpoznania nowotworu złośliwego [6]. Guzy większe niż 6 cm Guzy jajnika większe niż 6 cm stanowią wskazanie do leczenia operacyjnego drogą laparotomii. Laparoskopia może być wykonywana jedynie, gdy guz ma średnicę poniżej 10 cm i nie wykazuje podejrzanych cech w badaniu USG, a stężenia markerów są w granicach normy laboratoryjnej [6]. Postępowanie u kobiet po menopauzie z guzem jajnika U kobiet po menopauzie rozpoznanie guza jajnika o dowolnej wielkości jest wskazaniem do leczenia operacyjnego. Laparoskopia jest dozwolona przy braku cech złośliwości guza w badaniu USG, prawidłowym stężeniu CA125 i wyłącznie przy zabezpieczeniu chirurgicznym w worki endobag [6]. Postępowanie u kobiet ciężarnych z guzem jajnika Guzy jajnika w ciąży występują rzadko. W ok. 30% pojawiają się już w I trymestrze, a w 90% są to torbiele ciałka żółtego,które samoistnie ustępują. Skręt i pęknięcie torbieli oraz krwawienie z jajnika są związane z podwyższonym ryzykiem poronienia lub porodu przedwczesnego. Oznaczenie markerów nowotworowych w czasie ciąży ma ograniczone zastosowanie. Postępowanie operacyjne jest wskazane u ciężarnych, u których guz osiągnął 6 cm w największym wymiarze i wykazuje strukturę litą lub lito-torbielowatą. Optymalny czas wykonania laparotomii to II trymestr ciąży. W przypadku dużych (> 10 cm) lub szybko rosnących guzów należy wykonać operację niezwłocznie po rozpoznaniu zmiany. Zakres operacji powinien obejmować usunięcie zmiany lub całych przydatków [6]. Torbiel jajnika stwierdzona podczas cięcia cesarskiego powinna zostać usunięta. Postawa wyczekująca obowiązuje w przypadku bezobjawowych, prostych torbieli średnicy 70 mm ze względu na trudności w ocenie całej torbieli można uzupełnić diagnostykę o badanie RM lub przeprowadzić zabieg operacyjny. Zaś torbiel prosta 5 cm w okresie pomenopauzalnym, torbiel prosta > 7 cm w okresie przedmenopauzalnym, dolegliwości, podejrzenie procesu złośliwego. Zabieg operacyjny wykonany drogą laparoskopii jest zalecany w przypadku niewielkiego ryzyka wystąpienia zmiany złośliwej. Należy unikać uwolnienia zawartości torbieli do jamy otrzewnej podczas jej usuwania. Jeśli dojdzie do takiej sytuacji, należy obficie przepłukać jamę otrzewnej ciepłym roztworem soli fizjologicznej. Usuwanie zmian powinno następować przez port umiejscowiony w pępku, gdyż zmniejsza to pooperacyjne dolegliwości bólowe oraz ryzyko powikłań w postaci przepukliny [3]. W przypadku pacjentek pomenopauzalnych zaleca się obustronne usunięcie przydatków. Przy każdej kwalifikacji do zabiegu laparoskopii należy poinformować pacjentkę o konieczności konwersji do laparotomii w przypadku niepomyślnego wyniku badania śródoperacyjnego. Biopsja aspiracyjna torbieli jajnika nie powinna być wykonywana rutynowo, ponieważ niesie ze sobą duże ryzyko nawrotu, zaś określenie stopnia złośliwości może być wręcz niemożliwe. Ocena cytologiczna zaaspirowanego płynu jest niemiarodajna. Biopsję aspiracyjną można oczywiście rozważyć w przypadku sprawiającej dolegliwości torbieli u pacjentki z przeciwwskazaniami do zabiegu operacyjnego [3]. Piśmiennictwo Chosia M., Domagała W. Choroby narządu płciowego żeńskiego. [W:] Patologia znaczy słowo o chorobie. Tom 2. Chosia M., Domagała W. (red.). Wydawnictwo PAU, Kraków 2005, 978. Magnowski P., Bochyński H., Pietryga M., Spaczyński M. i wsp. Ultrasonografia w ginekologii onkologicznej. [W:] Praktyczna ultrasonografia w położnictwie i ginekologii. Wydawnictwo Exemplum, Poznań 2012: XX–XX. Duncan T., Scott-Barrett S. Management of Ovarian Masses. August 2013; 17 (v1). Review August 2016. Czekierdowski A. Nowości w diagnostyce raka jajnika. [W:] Praktyczna ultrasonografia w położnictwie i ginekologii. Wydawnictwo Exemplum, Poznań 2012: XX–XX. John A. Nowe markery biologiczne w raku jajnika. Przydatność OVA 1 i ROMA w ustalaniu rozpoznania. Ginekologia po Dyplomie 2012; 7: 14–19. Spaczyński M., Bidziński M., Basta A. i wsp. Rekomendacje PTG dotyczące postępowania w guzach niezłośliwych i raku jajnika. Ginekol. Pol. 2006; 77: 495–501. Szyłło K., Skrzypczak J., Skręt A. i wsp. Stanowisko Zespołu Ekspertów PTG dotyczące diagnostyki i metod leczenia endometriozy. Ginekol. Pol. 2012; 83: 871–876. Levine D., Brown Andreotti Benacerraf B., Benson et l.; Society of Radiologists in Ultrasound. Management of asymptomatic ovarian and other adnexal cysts imaged at US Society of Radiologists in Ultrasound consensus conference statement. Ultrasound Q. 2010; 26 (3): 121–31. Leczenie zespołu policystycznych jajników - dowiedz się, na czym ono polega!Zespół policystycznych jajników jest bardzo częstym schorzeniem u młodych kobiet dotkniętych nieregularnymi miesiączkami. Jego objawy są wynikiem nierównowagi zespołu policystycznych jajników jest utrapieniem dla wielu kobiet. Ogólnie społeczność medyczna używa terminu „zespół policystycznych jajników” w odniesieniu do zmian w kobiecym układzie rozrodczym. Często problem ten dotyka kobiet w wieku rozrodczym, niezbędne więc wtedy jest leczenie zespołu policystycznych cierpiące na zespół policystycznych jajników mają struktury włókniste w jajnikach, które powodują zmiany hormonalne. Zatem ich poziomy androgenów (hormon chromosomu Y), jakich jak testosteron i androsteron, są raczej tym, nierównowaga hormonalna powoduje szereg objawów, które, jeśli nie zostaną odpowiednio leczone, mogą z czasem prowadzić do poważniejszych policystycznych jajnikówObjawyW przypadku zespołu policystycznych jajników kobieta może odczuwać objawy związane z zaburzeniem równowagi objawy związane z zespołem policystycznych jajników to: Zmiany w cyklach menstruacyjnych. Zmiany te mogą wpływać na przerwy między miesiączkami, czas trwania miesiączki i jej intensywność. Niepłodność lub problemy z zajściem w ciążę. Hirsutyzm lub nadmierne owłosienie twarzy. Owłosienie może pojawić się na obszarach ciała, które wcześniej były pozbawione włosów. Rozwój trądziku o różnym nasileniu. Utrata włosów ze wszystkimi cechami łysienia męskiego. Ponadto, zespół policystycznych jajników często występuje u kobiet z nadwagą lub otyłością. Czynniki te przyczyniają się również do nasilenia objawów i nowych powikłań, takich jak: Zmiany w czasie trwania ciąży. Jest to zwykle związane z cukrzycą ciążową i nadciśnieniem tętniczym. Zaburzenia snu, takie jak bezdech senny. Cukrzyca typu 2. Krwawienie z macicy. Zmiany w zachowaniu kobiety. Niewielkie prawdopodobieństwo rozwoju innych chorób, takich jak rak macicy lub zespół metaboliczny. Naukowcy nie ustalili jeszcze dokładnej przyczyny tego schorzenia. Jest jednak kilka czynników związanych z jego każdym z przypadków istnieje kilka możliwych zmian zwykłych funkcji jajników. Na przykład nierównowaga hormonalna powoduje, że jajniki wytwarzają wiele małych zbiorników płynu, zwanych pęcherzykami i mogą nie produkować dojrzałych jajeczek podczas cyklu zespołu policystycznych jajnikówHormonalne środki antykoncepcyjne mogą pomóc kobietom cierpiącym na to schorzenie. Istnieją również inne techniki, takie jak usuwanie pęcherzyków za pomocą dzisiejszych czasach lekarze mają wiele możliwości wyboru leczenia. Wybierają oni najbardziej odpowiednią metodę, zgodnie z cechami chorej osoby i wpływem, jaki ma na nią też ważne jest, aby kobieta, u której zdiagnozowano zespół policystycznych jajników, poinformowała swojego ginekologa o wszelkich przyjmowanych lekach. Co więcej, powinna również poinformować lekarza o swoim stylu życia, alergiach i wszelkich innych problemach zdrowotnych, z którymi mogła się borykać w niektóre z najczęściej stosowanych dziś wytycznych dotyczących leczenia:1. Kontrolowane zmniejszenie masy ciała. Porada ta polega na przestrzeganiu zbilansowanej diety i zachowaniu codziennej rutyny Przyjmowanie leków. Służą one do leczenia objawów endokrynologicznych związanych z zespołem policystycznych jajników. Ogólnie rzecz biorąc, do najczęściej przepisywanych leków należą: Tabletki antykoncepcyjne. Służą do regulacji poziomów hormonów ze względu na zawartość estrogenu i progesteronu. Mogą one między innymi regulować miesiączki i krwotoki z macicy. Co więcej, zmniejszają szanse innych chorób, takich jak rak macicy. Związki chemiczne z progesteronem. Te, podobnie jak środki antykoncepcyjne, pomagają regulować cykle miesiączkowe i są formą zapobiegania rakowi macicy. Inne metody, które pomagają złagodzić nadmierny przyrost włosów i hirsutyzm. 3. Elektroliza. Jest to technika niszczenia pęcherzyków jajników. Aby to zrobić, do obszaru dotkniętego problemem za pomocą igły wysyła się niewielki ładunek elektryczny. Ten rodzaj leczenia wymaga kilku nadzieję, że nasz artykuł okazał się przydatny. Być może nawet odpowiedział na niektóre z Twoich pytań i rozwiał wątpliwości. Nie wahaj się jednak skontaktować z ginekologiem w sprawie dodatkowych pytań na ten może Cię zainteresować ... Linki sponsorowanePorozmawiajmy o stopach Stopy są różne. Odłóżmy jednak na bok wszelkie stopy procentowe, stopy koleżeńskie, stopy metali, stopy zysku i ryzyka, natomiast zwróćmy szczególną uwagę na stopy ludzkie. Rzadko poświęca się im dostatecznie dużo uwagi i troski, a przecież stopy to podstawa. Zajmijmy się nimi, a odwdzięczą nam się stokrotnie! Zadbane i gładkie przyciągną wzrok każdego. Naga, wypielęgnowana stopa pobudza wyobraźnię! Stopy są jak lustro - mogą nam wiele powiedzieć o człowieku, jego zdrowiu, dolegliwościach i stylu życia. Niosą nas przez całe życie. Wiele schorzeń bierze się od stóp i nóg - albo na nich się kończy. Poświęcamy im jednak stanowczo zbyt mało czasu, co w końcu znacząco może wpływać nie tylko na ich wygląd, ale też na ogólny stan naszego zdrowia. Zazwyczaj przypominamy sobie o stopach gdy bolą, puchną lub nie chcą nas dalej nieść. Wymagają od nas jednak nie tylko wygodnego obuwia, ale także wyjątkowej pielęgnacji, opieki i pieszczot. Uwielbiają codzienną odświeżającą kąpiel, czułe nawilżanie i natłuszczanie. Od czasu do czasu potrzebują też relaksującego masażu, odżywczego peelingu i ładnego pedikiuru. To najprostsze sposoby na dopieszczanie naszych stóp. Aby dowiedzieć się jak wygląda prawda o naszych stopach, w grudniu 2006 roku przeprowadzono badanie, którego wyniki prezentujemy w załączonych materiałach prasowych. Raport dostarcza informacji na temat wielu ciekawych i intrygujących zagadnień, Jakie jest nasze podejście do stóp? Z czym się kojarzą? W jaki sposób o nie dbamy? Co o stopach sądzą kobiety, a co mężczyźni? Czy się ich wstydzą czy też lubią je pokazywać? Czy oprócz tego, że stopy są częścią ciała to odgrywają jakąś znaczącą rolę w naszym codziennym życiu? Czy bywają elementem zabaw erotycznych? Narządy wewnętrzne i poszczególne części ciała powiązane są z określonymi miejscami na podeszwach stóp. Są to strefy refleksyjne, w których zlokalizowane są zakończenia nerwów czuciowych - receptory. Uciskanie i masaż określonych miejsc pobudza pracę organów wewnętrznych oraz korzystnie wpływa na ogólny stan zdrowia - pobudza krążenie krwi, tym samym oczyszcza organizm z toksyn. Poza tym, masaż stóp może być zmysłową pieszczotą - dodaje energii, odpręża, relaksuje oraz znacznie poprawia samopoczucie. MAPA STÓP STOPA - STRONA PODESZWOWA /PRAWA/ 1. Głowa - mózg / 2. Zatoki czołowe / 3. Pień mózgu, móżdżek 4. Przysadka mózgowa 5. Nerw trójdzielny, skroń / 6. Nos 7. Kark 8. Oko lewe 9. Ucho lewe 10. Ramię prawe 11. Umięśnienie trapezoidalne / 12. Tarczyca 13. Gruczoły przytarczyczne 14. Płuca i oskrzela / 15. Żołądek 16. Dwunastnica 17. Trzustka 18. Wątroba 19. Pęcherzyk żółciowy 20. Splot słoneczny 21. Nadnercze / 22. Nerka / 23. Przewód moczowy / 24. Pęcherz moczowy 25. Jelito cienkie 26. Wyrostek robaczkowy 27. Ujście krętnico szyjne 28. Okrężnica wystepująca 29. Okrężnica poprzeczna 35. Kolano prawe 36. Gruczoły płciowe - moszna lub jajniki / 38. Staw biodrowy / 57. Układ nerwowy STOPA - STRONA PODESZWOWA /LEWA/ 1. Głowa - mózg / 2. Zatoki czołowe / 3. Pień mózgu, móżdżek 4. Przysadka mózgowa 5. Nerw trójdzielny, skroń / 6. Nos 7. Kark 8. Oko prawe 9. Ucho prawe 10. Ramię lewe 11. Umięśnienie trapezoidalne / 12. Tarczyca 13. Gruczoły przytarczyczne 14. Płuca i oskrzela / 15. Żołądek 16. Dwunastnica 17. Trzustka 20. Splot słoneczny 21. Nadnercze / 22. Nerka / 23. Przewód moczowy / 24. Pęcherz moczowy 25. Jelito cienkie 29. Okrężnica poprzeczna 30. Okrężnica występująca 31. Odbytnica 32. Odbyt 33. Serce 34. Śledziona 35. Kolano lewe 36. Gruczoły płciowe - moszna lub jajniki / 38. Staw biodrowy / 57. Układ nerwowy STOPA - STRONA WEWNĘTRZNA . Nos 13. Gruczoły przytarczyczne 24. Pęcherz moczowy 38. Staw biodrowy 40. Węzły chłonne trzewne 49. Pachwina 50. Macica lub prostata 51. Penis, pochwa, cewka moczowa 52. Odbytnica, hemoroidy 53. Kręgi szyjne 54. Kręgi piersiowe 55. Kręgi lędźwiowe 56. Kość krzyżowa i ogonowa 59. Węzły chłonne pachwinowe STOPA - STRONA ZEWNĘTRZNA 5. Skronie, nerw trójdzielny 10. Ramię 35. Kolano 36. Gruczoły płciowe - jajniki, jajowód, jądra 37. Podbrzusze (bóle menstruacyjne) 38. Staw biodrowy 39. Węzły chłonne w górnej części tułowia 42. Narząd równowagi 43. Piersi 44. Przepona 59. Węzły chłonne pachwinowe STOPA - STRONA GRZBIETOWA 39. Węzły chłonne w górnej części tułowia 40. Węzły chłonne trzewne 41. Przewód piersiowy limfatyczny 42. Narząd równowagi 43. Piersi 44. Przepona 45. Migdały 46. Szczęka dolna 47. Szczęka górna 48. Krtań i tchawica 59. Węzły chłonne pachwinowe. Masaż wykonuje się kciukami, przesuwając je płynnymi ruchami po całej stopie. Należy uciskać każde kolejne miejsce przez około 10 - 15 sekund. Stopniowo można zmieniać intensywność dotyku - początkowo delikatnie, miękko, a potem intensywnie i zdecydowanym ruchem.

punkty na stopie odpowiedzialne za jajniki